Plaatnportret: East at Easter van Simple Minds door Leo van Krukkert

Dit Plaatnportret is geschreven op woensdagavond 8 oktober jl. De dag erna ‘pakken media groots uit’ met een ophanden zijnde vrede in het Midden-Oosten. Dit doet echter niets af aan onderstaand verhaal want het anti-Joodse sentiment in Nederland en de rest van de wereld blijft vooralsnog als een veenbrand voortwoekeren. Laten we hopen dat de voortekenen gunstig zijn en laten we hopen op een blijvende vrede.

Esther Ouwehand is lid van de Partij voor de Dieren. Een politieke partij die als hoofdthema heeft het streven naar een dier- en milieuvriendelijker beleid. Maar tegenwoordig is dat het hoofdthema helemaal niet meer.

Want als het aan haar ligt mag Israël zichzelf niet meer verdedigen met als gevolg dat het natuurlijk van de kaart geveegd gaat worden. Iets dat, en dat is een waarheid als een koe, onherroepelijk gepaard zal gaan met duizenden, zo niet tienduizenden Israëlische slachtoffers.

Als politiek leider van een ‘dierenpartij’ vindt ze het dus okay als Joden vermoord worden. Joden zijn voor Ouwehand klaarblijkelijk minder waard dan dieren, hoewel ook dieren – net als de 1200 Joden op 7 oktober 2023 – in het Midden-Oosten onverdoofd geslacht mogen worden, maar er is daarzo geen haan die daar naar kraait.

Nee, Ouwehand hijst zelfs moeiteloos de meedogenloos moordlustige beesten van Hamas op het schild. Ik denk dat ‘Partij van de Beesten’ voortaan een betere naam zou zijn voor de club van Esther in haar Palestijnenpakje.

En niet alleen Esther kan er wat van hoor, van het verkapt stimuleren van terreur. Frans Timmermans, Kati Piri en Jesse Klaver hebben dezelfde standpunten. Zij huilen doodleuk mee met de wolven in het bos.

Het lijkt wel of de hele wereld; de V.N, de W.H.O, Oxfam Novib en andere grote organisaties, de media (hallo NPO), Greta Thunberg en haar kliek, universiteiten, ja zelfs Nederlandse politici, onderhand anti-Israël is en elkaar na lopen te papegaaien.

Is dat toeval of geregisseerd? Die vraag mogen jullie zelf beantwoorden maar opmerkelijk is het wel. En geen één, behalve Donald Trump, die inzet op vrede. Men is alleen maar uit op (meer) straffen en (meer) sancties of op nog erger.

Gelukkig zijn er nog wel lichtpuntjes. Zo heeft de Duitse bondskanselier Friedrich Merz gezegd dat Duitsland niet aan het Eurovisie Songfestival mee zou moeten doen indien Israël, zoals o.a. AVRO/TROS eisen, geboycot wordt. De Duitsers kennen hun geschiedenis zullen we maar zeggen en stoten zich, gelijk een ezel, niet twee keer aan dezelfde steen.

En nu we dan toch bij het thema muziek zijn beland; de Schotse band Simple Minds, opgericht in 1977, hebben meerdere liedjes die gaan over dat waar de wereld zich werkelijk voor zou moeten inzetten namelijk, vrede. Een wat onbekender nummer van hen met dat thema is ‘East at Easter’ uit 1984. Het is geschreven door Jim Kerr en Charlie Burchill.

‘East at Easter’ betekent ‘ten oosten van Pasen’ of ‘voorbij Pasen’. Het symboliseert wederopstanding, verlossing, hoop en vrede. De tekst is eenvoudig. Dat is de muziek ook. Vanaf het tweede deel klinkt in al die eenvoud de akoestische gitaar echter fan-tas-tisch. Net zoals het daaropvolgende synthesizerintro en de elektrische gitaarklanken. De symboliek druipt van de videobeelden af en bevestigt hoe ongelooflijk mooi beelden en muziek elkaar kunnen versterken.